#44 2026: een frisse start, met zachtheid en lef

18 januari 2026

Lieve Len,

Allereerst: gelukkig nieuwjaar.

Een nieuw jaar voelt altijd als een symbolisch moment. Niet omdat alles ineens nieuw of beter is, maar omdat we opnieuw mogen beginnen. Met wat we geleerd hebben, met wat pijn deed, en met wat ons sterker of zachter heeft gemaakt.

Jouw blog raakte me diep. In je woorden voelde ik herkenning, maar vooral bewondering. Voor jouw eerlijkheid. Voor jouw moed om stil te staan waar stilstaan zo lang onmogelijk leek. Je schreef over stoppen, voelen, jezelf opnieuw kiezen. En terwijl ik las, voelde ik hoe jouw verhaal ruimte maakte om ook bij mezelf te kijken: waar sta ík nu?

Mijn start van 2026 is voorzichtig, maar hoopvol. Ik zit midden in mijn revalidatie en dat vraagt elke dag opnieuw om luisteren naar mijn lijf. Op dit moment betekent dat heel concreet: 70 minuten belastbare tijd, gevolgd door 20 minuten rust. Dat is mijn ritme. Niet wat mijn hoofd wil, wel wat mijn lichaam nodig heeft. Soms merk ik dat mijn hoofd alweer plannen maakt, terwijl mijn lijf na die 70 minuten simpelweg leeg is. Dan moet ik gaan liggen, ook al voelt het alsof ik nog niet “klaar” ben. Dat blijft zoeken.

Toch voelt het ook als vooruitgang. Ik weet weer waar mijn grens ligt. Eind deze maand start ik met psychologische therapie, om aan mijn trauma’s te werken. Spannend, maar nodig. En als alles goed verloopt, kan ik in maart beginnen met groepsrevalidatie. Geen grote sprongen, maar stappen die kloppen bij waar ik nu ben.

Afgelopen week had ik opnieuw meerdere afspraken in het ziekenhuis, en ook komende week staat er weer van alles gepland. Ik merk dat zulke periodes me onrustig maken. Ik slaap lichter, pak mijn telefoon vaker dan nodig en zelfs simpele dingen kosten me dan meer moeite. Het voelt alsof mijn lichaam alvast vooruitloopt op iets wat nog moet komen. Het blijft balanceren tussen herstellen en omgaan met onzekerheid.

En ondertussen ben jij ook in mijn gedachten. Aanstaande maandag heb jij je scan. Ik weet hoe beladen zo’n moment is. Ik wil je heel veel sterkte en succes wensen, en hoop dat de uitslag rust mag brengen.

Tegelijkertijd is 2026 voor mij ook een bijzonder jaar, want ik word 40. En waar dat voor sommigen misschien spannend of beladen voelt, ervaar ik het juist als iets moois. Ik ben dankbaar dat ik dit mag meemaken, dat ik hier mag staan. Het voelt niet zwaar of angstig, maar eerder als een bevestiging dat ik leef. Soms heb ik zelfs nog steeds het gevoel dat ik pas 25 ben met een hoofd vol ideeën, dromen en nieuwsgierigheid. En misschien is dat wel precies hoe het hoort.

Wat me in deze periode opvalt, is hoe mijn blik verandert. Op mezelf, maar ook op anderen. Onlangs vertelde iemand mij over een vrouw die zij had gezien: met overgewicht, strakke kleding. Alles werd beschreven met een oordeel. En ik hoorde mezelf zonder aarzeling zeggen:

“Als ik zo iemand zie, denk ik alleen maar: good for you, girl.”

Terwijl ik het zei, realiseerde ik me dat ik dit een paar maanden geleden waarschijnlijk niet hardop had durven uitspreken. Dit keer bleef ik rustig. Geen knoop in mijn buik, geen behoefte om het te nuanceren. Ik bleef bij wat voor mij waar voelde.

Ik zie iemand die draagt wat zij mooi vindt en wat lekker zit. Iemand die, ondanks dat ze buiten de norm valt, ruimte inneemt. Waarschijnlijk vindt ze zichzelf prachtig en terecht, want dat straalt ze ook uit. Misschien is dat ook wel waar ik zelf naartoe groei: minder aanpassen, meer staan. Van dit soort vrouwen kan ik dus alleen maar van leren.

Wat me misschien nog wel het meest raakte: ik durfde dit hardop te zeggen. Waar ik eerder mezelf kleiner maakte om het gesprek comfortabel te houden, bleef ik nu bij mezelf. Zonder schuldgevoel. En daar was ik oprecht trots op.

Diezelfde menselijkheid voelde ik rond kerst, in de trein terug vanuit mijn familie in Haarlem. Vlak voor Rotterdam sprak een dakloze man ons aan. Hij was open over waarom hij vroeg om hulp. Geld had ik niet, maar ik deelde wat eten dat ik bij me had. Niet alles hoefde, niet alles kon en dat was oké.

Wat me daar vooral bijbleef, was dit: dakloze mensen zijn mensen. Met voorkeuren, grenzen en verhalen. Natuurlijk zijn er verschillen in hoe iemand daar terechtkomt, maar onder alles ligt hetzelfde: mens-zijn.

Ik geef zelden geld, omdat ik geen verslavingen in stand wil houden. Maar als ik kan, geef ik iets te eten. Niet als redder, maar als medemens.

Misschien is dat wel de moraal die ik dit nieuwe jaar meeneem:

dat echte groei zit in zien zonder oordelen,

in spreken zonder jezelf te verliezen,

en in geven zonder voorwaarden.

Aan anderen, maar ook aan jezelf.

En tot slot nog iets.

Achter de schermen zijn we bezig met veranderingen. Het platform krijgt langzaam een andere vorm. Niet vanuit een strak plan, maar vanuit ervaring en beweging. Wat het precies wordt, houden we nog even bij ons.

Wat ik wél kan zeggen: het past bij waar we nu staan. Bij eerlijk leven. Bij ruimte innemen. Bij stemmen die gehoord mogen worden. Bij zachtheid én kracht. Bij jezelf durven zijn, ook of juist als dat buiten de norm valt.

Len, jouw woorden herinneren me eraan dat kracht niet altijd luid is. Dat het soms juist zit in op de rem trappen, een afspraak afzeggen of toegeven dat iets vandaag niet lukt. In kiezen voor rust waar ik vroeger had doorgezet. In durven zeggen: dit is waar ik nu ben en dat is genoeg.

Op 2026.

Op een frisse start, zonder haast.

Liefs,

Jen